Εμπειρίες και σκέψεις από τη στρατιωτική θητεία και τον στρατό

Όσα και αν ακούσεις για τη στρατιωτική θητεία και το στρατό, αν δεν μπεις μέσα, δε μπορείς να νιώσεις τι συμβαίνει.

Δε μπορείς να νιώσεις τι σημαίνει να ζεις με άλλους 17 στον ίδιο θάλαμο. Να έχεις κοινές τουαλέτες με άλλους 100! Να καθορίζουν άλλοι το πρόγραμμά σου! Να υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι. Εσύ είσαι ο κατώτατος απλώς επειδή πρέπει να κάνεις τη θητεία σου και δεν είσαι επαγγελματίας στρατιώτης. Οι ανώτεροι σου δεν είναι ανώτεροι λόγω πνευματικού επιπέδου ή ανθρωπιάς ή επιτευγμάτων. Είναι ανώτεροι επειδή απλώς έτσι ορίστηκε!

Τα άσχημα του στρατού

1) Δε μπορείς να εκφράσεις τη γνώμη σου ούτε να αντιμιλήσεις2) Δε μπορείς γενικά να αρνηθείς να εκτελέσεις μια εντολή3) Οι «ανώτεροι» σου μιλούν με ύφος επιθετικό και πολλές φορές υποτιμητικό

Για παράδειγμα, αντί να μου πουν «παρακαλώ κύριοι μαζέψτε τα σκουπίδια» λένε «αυτά τα σκουπίδια γιατί είναι εδώ; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να καθαρίζετε; Μήπως λουφάρετε; Θέλετε να σας τιμωρήσω; Μη τυχόν και ξαναδώ τέτοιο θέαμα! Σε μισή ώρα θα ξαναπεράσω… μήπως είστε αξύριστοι;…»

Ακόμη και αν αυτό που σου λέει ο ανώτερος δεν είναι λογικό, εσύ θα λες «μάλιστα». Αν τον αντικρούσεις μπορεί να σε βάλει στο μάτι και να ψάχνει αφορμή να σε τιμωρήσει.

Τα καλά του στρατού

1) Για οτιδήποτε συμβεί κάποιος είναι υπεύθυνος και φέρει την ευθύνη. Αυτός τιμωρείται άμεσα. Αν φύγεις νωρίτερα από τη δουλειά σου θα τιμωρηθείς. Αν καταστρέψεις κάτι στη δουλειά σου θα το πληρώσεις. Αυτό είναι κάτι πολύ καλό. Στην υπόλοιπη κοινωνία είναι συχνό το φαινόμενο να γίνονται λάθη ή και εγκληματικές ενέργειες και να μην τιμωρείται κανένας και να μην καταλογίζεται πουθενά καμία ευθύνη. Αυτό όμως καλλιεργεί ένα κλίμα ασυδοσίας και καταστρέφει τον πολιτισμό μας.

2) Ο στρατός αποτελεί χωνευτήρι κάθε επαγγέλματος και κάθε κοινωνικής τάξης. Γνωρίζεις άτομα από όλους τους χώρους, μαθαίνεις νέα από όλη την κοινωνία, κάνεις νέους φίλους, παίρνεις ερεθίσματα από κάθε επαγγελματικό χώρο, βλέπεις τη συμπεριφορά κάθε κοινωνικής τάξης. Ανοίγει επομένως το μυαλό νέους ορίζοντες αντίληψης των πραγμάτων και αποκτά πιο ευρεία κατανόηση της κοινωνίας. Οι φιλίες στο στρατό είναι πολύ σημαντικές για τα πάντα!

Τα υπόλοιπα στοιχεία

Ο κώδικας χαιρετισμού του στρατού και η προβλεπόμενη εμφάνιση επιδρούν ουδέτερα στην προσωπικότητα. Μαθαίνεις μια φορά να τα κάνεις, συμπεριφέρεσαι όπως πρέπει και μετά κανείς δεν ασχολείται μαζί σου!

Στο κέντρο εκπαίδευσης το εκνευριστικό είναι ότι γίνονται πάρα πολλές αναφορές για παρουσίες κάθε μέρα με αποτέλεσμα να σπάνε τα νεύρα σου. Ακόμη και στο φαγητό συνοδεύουνε οι λοχίες για να σε τοποθετήσουν στα τραπέζια, λες και πρώτη φορά τρως στη ζωή σου!!

Οι αναφορές είναι μία για πρωινό, μία για πρωινή αναφορά, μία για μεσημεριανό, μία για απογευματινή εκπαίδευση, μία για βραδινό, μία πριν την βραδινή κατάκλιση και μερικές ακόμη όταν βρισκόμαστε στο χώρο εκπαίδευσης.

Άλλο ένα εκνευριστικό είναι η αναμονή! Συνέχεια περιμένεις! Περιμένεις στην αναφορά, περιμένεις για φαγητό, περιμένεις στις τουαλέτες, περιμένεις στη φρουρά, περιμένεις με τους εξοδούχους, περιμένεις κατά τη διάρκεια της εκπαιδεύσεως…

Γενικά περιμένεις παντού και πάντα! Όχι μόνο περιμένεις. Σαν να μην έφτανε αυτό έχεις και τον κάθε στρατιωτικό να σου λέει τις ιστορίες του και τις θεωρίες του που τις θεωρείς τελείως παράλογες. Είναι και εκτός του αντικειμένου των ασκήσεων.

Ο μόνος που τα αποφεύγει αυτά είναι ο γιατρός. Όχι επειδή τον λυπούνται. Ούτε επειδή έχει σπουδάσει! Ο λόγος είναι διότι τον χρειάζονται συνέχεια στο ιατρείο – εφημερείο να εξετάζει και να διεκπεραιώνει διαδικασίες. Τον αφήνουν στην άκρη να εργαστεί και να βρίσκεται στο σωστό σημείο αν προκύψει πρόβλημα υγείας. Στην ουσία για να καλύψουν τις υγειονομικές ευθύνες που έχουν.

Μέχρι στιγμής περνάει καλά στο στρατό αυτός που έχει καλές παρέες. Διότι κατά τα άλλα ο στρατός είναι πολύ εκνευριστικός.

Στο στρατό δεν υπάρχουν οι λέξεις «συγνώμη» και «ευχαριστώ». Αν κάνεις κάτι λάθος δεν λες «συγνώμη», απλά τιμωρείσαι. Αν τύχεις καλής μεταχείρισης δεν πρέπει να λες «ευχαριστώ», διότι δεν γίνεται δεκτό. Ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί δεν γίνεται δεκτό!

Ο στρατός έχει λογική. Έχει τη δικιά του λογική. Λειτουργεί με κανόνες που ισχύουν στην κοινωνία, αλλά έχει και τους δικούς του κανόνες.

Δέχεται ο στρατιώτης τόσες πολλές διαταγές, ώστε στο τέλος να λειτουργεί μηχανικά και να εκτελεί μηχανικά χωρίς να σκέφτεται το περιεχόμενο της διαταγής. Γίνονται τόσες πολλές αναφορές, ώστε ο στρατιώτης να βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα και να λειτουργεί ως σύνολο. Υπακούει σε «ανωτέρους», ακόμη και βλάκες, μόνο και μόνο για να μάθει να υπακούει.

Ο στρατιώτης δεν ακούει ποτέ «μπράβο». Δε βλέπει ποτέ χαμόγελο από τα μάτια των αξιωματικών. Μόνο και μόνο για να μη ξεθαρρέψει και μετά δεν εκτελεί τις εντολές. Αυτός είναι ο μόνιμος φόβος των αξιωματικών. Αδικαιολόγητος φόβος! Ακόμη και ένα 7 χρονο παιδάκι θα κατάφερνε να διοικήσει ένα τάγμα! Αρκεί να είχε την εξουσία και τη δύναμη να επιβάλλει κρατήσεις και να δίνει άδειες και εξόδους.

Ο στρατιώτης ξυπνάει πρωί για να συνηθίσει και να ξεκινά τις πολεμικές επιχειρήσεις από το πρωί.

Οι πιο δύσκολες υπηρεσίες είναι δύο: φρουρά και μαγειρεία… τα μαγειρεία λόγω σωματικής καταπόνησης, με θετικό στοιχείο ότι κοιμάσαι το βράδυ. Η φρουρά λόγω αϋπνίας και επειδή κρυώνεις και βαριέσαι αφόρητα στη σκοπιά. Χειρότερο βραδινό νούμερο είναι το 04:00 – 06:00 διότι ξεκινά η μέρα από τις 03:30! Απαγορεύεται να κάθεσαι στη σκοπιά από φόβο μη κοιμηθείς. Απαγορεύεται το κινητό, η μουσική από φόβο μήπως αποσπαστείς από τα καθήκοντά σου.

Μαγειρεία και σκοπιά πρέπει να τα ζήσει κάποιος για να καταλάβει πόσο δύσκολα είναι! Φαινομενικά ακούγονται εύκολα. Όμως κάτω από την επιφάνεια υπάρχει η αγανάκτηση και η κούραση…