Εμπειρίες ενός ιατρού από το αγροτικό ιατρείο και τη συνταγογράφηση φαρμάκων

Το αγροτικό ιατρείο είναι ένα σημαντικό κομμάτι του δημόσιου συστήματος υγείας και συνήθως περιλαμβάνει την εξέταση ασθενών και τη συνταγογράφηση φαρμάκων.

Ας ξεκινήσω από τα τελευταία μου βήματα που είναι η εργασία μου στο δημόσιο σύστημα υγείας. Κατ’ αρχάς δεν είμαι ιατρός ουσιαστικά σ’ αυτό το σύστημα! Είμαι γραφιάς! Είμαι αντιγραφέας συνταγών των ειδικών!

Οι ειδικοί γράφουν γνωματεύσεις διάρκειας 2 ετών για φάρμακα και ο κάθε αγροτικός ιατρός κάθε μήνα αντιγράφει αυτή τη γνωμάτευση σε συνταγές ταμείων. Αυτό είναι μεγάλη βλακεία και σπατάλη εργατοωρών και ανθρώπινου δυναμικού.

Λίγη στατιστική: στο ιατρείο βλέπω κάθε μήνα περίπου 800 άτομα. Την ημέρα γύρω στα 50 άτομα. Από αυτούς, οι 7 είναι για εξέταση, οι 2 είναι για ερμηνεία εργαστηριακών εξετάσεων και οδηγίες. Ο ένας είναι για άλλο λόγο. Οι 40, δηλαδή το 80%, έρχονται στο ιατρείο για αντιγραφή συνταγής! Με πιέζουν χρονικά και δεν μπορώ να εξετάσω όπως θέλω αυτούς που έρχονται για εξέταση. Χρειάζεται να έχω μόνιμη βοηθό για να γράφει τις συνταγές.

Μ’ αυτό τον τρόπο, με τη μηνιαία συνταγογράφηση, ο ιατρός είναι κατά κάποιο τρόπο ελεγκτής, ώστε ο ασθενής να παίρνει τα σωστά φάρμακα, της σωστής περιεκτικότητας, στις σωστές δόσεις.

Αυτό όμως καταργείται στην πράξη,

1. Aφού οι ασθενείς γράφουν πάντα 1-2 κουτιά παραπάνω, ζητούν φάρμακα για άσχετους λόγους πχ μυαλγία, ή παρακάμπτουν τον ιατρό και τα αγοράζουν απευθείας από το φαρμακείο, παρόλο που χρειάζονται ιατρική συνταγή.

2. Λένε στον ιατρό σε περίπτωση που τροποποιήσουν την αγωγή τους ότι έγινε από τους ειδικούς, χωρίς όμως οι ειδικοί να γράψουν κάτι για τον αγροτικό ιατρό.

3. Λένε ότι παίρνουν τα φάρμακα επειδή τους είπε ο ιατρός από το τηλέφωνο, ζητάνε φάρμακα που παίρνουν οι γείτονές τους, συχνά παίρνουν διαφορετική δόση από την προβλεπόμενη.

4. Ο έλεγχος της συνταγογράφησης εναπόκειται στον ανθρώπινο παράγοντα και διακρίνω την κόπωση όλων των ιατρών με τη συνταγογράφηση και με τα παζάρια με τους ασθενείς. Έτσι πολλοί δεν ελέγχουν και απλώς γράφουν ότι φάρμακα τους ζητήσει ο «ασθενής».

5. Ο ελεγκτικός μηχανισμός είναι τρωτός από παντού. Ενώ ως αγροτικός ιατρός μπορώ να γράψω ένα κουτί από κάθε είδος φαρμάκου, με το όνομα του διευθυντή μπορώ να γράψω πολύ περισσότερα και ο διευθυντής να αγνοεί τις πράξεις μου.

6. Επίσης μπορώ να γράψω συνταγές με διαφορετική ημερομηνία και να γράψω πραγματικά όσα κουτιά θέλω, ξεφεύγοντας από τα κουτιά του μήνα. Επίσης οι φαρμακευτικοί αντιπρόσωποι ωθούν τους σχετικά άπειρους αγροτικούς να γράφουν τα φάρμακα που υποδεικνύουν χωρίς πολύ σκέψη.

Ποια θα ήταν η λύση;

Να είναι συνδεδεμένα σε δίκτυο υπολογιστών τα φαρμακεία και όλα μαζί σε ένα κεντρικό σύστημα υπολογιστών. Κάθε ασθενής που παίρνει χρόνια φάρμακα να καταχωρείται από τον θεράποντα ιατρό σε μία on-line βάση δεδομένων, όπου θα γράφονται το όνομα – ειδικότητα του ιατρού, την πάθηση του ασθενούς, τα φάρμακα – κουτιά που χρειάζεται ανά μήνα και τη διάρκεια της θεραπείας.

Μ’ αυτό το σύστημα ως ελεγκτικό μηχανισμό, να πηγαίνει ο ασθενής στο φαρμακείο, παρακάμπτοντας τον αγροτικό ιατρό, και να παίρνει τα φάρμακα που του αναλογούν. Το φαρμακείο θα έχει πρόσβαση στη βάση δεδομένων και θα εξετάζει τι φάρμακα θα πρέπει να δωθούν. Ταυτόχρονα να καταχωρείται ότι έχει πάρει τα φάρμακα του για αυτό το μήνα και έτσι να μη μπορεί την επόμενη μέρα να πάρει ξανά φάρμακα από οποιοδήποτε φαρμακείο πανελλαδικά.

Αυτό το σύστημα είναι πιο αυστηρό. Νομίζω ότι ήδη εφαρμόζεται στη Γερμανία. Όπως έμαθα το πρότεινε ο σύλλογος των φαρμακοποιών της Ελλάδας και το απέρριψε το υπουργείο. Φυσικά και θα το απορρίψει, διότι το χάος στη συνταγογράφηση εξυπηρετεί τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιριών και των υπερσυνταγογράφηση φαρμάκων.